Het verhaal van Annelies van Rijswijk
De tekst ‘Zie, Ik maak iets nieuws…’ wordt in mijn leven werkelijkheid.
Mijn leven is vooral een leven van zwijgen geweest. Het verbergen van het misbruik dat op peuterleeftijd begonnen is. Het was overweldigend, verwarrend en tegelijk een groot geheim dat verborgen moest blijven.
Angst regeerde mijn leven. Ik deed er alles aan om onzichtbaar te blijven en geen aandacht op me te vestigen. Van buiten was ik een vrolijk en behulpzaam meisje, altijd bereid om iedereen te helpen. Het misbruik stopte ik zo diep weg dat ik bijna niet meer wist dat het er was. Al jong had ik geleerd om mijn gevoel uit te schakelen, door dissociatie, als zelfbescherming tegen de heftige gebeurtenissen.
De eenzaamheid was intens en heftig. Niemand die mij echt kende, die mijn verhaal wist, en daardoor voelde ik mij nergens echt veilig. Ik was onzeker, schuw en bang bij iedere volwassene die naar me keek. Ik wist niet hoe ik dat kon doorbreken en had nauwelijks meer door wat de diepste oorzaak daarvan was.
Als puber en jong volwassene werd ik depressief en beleefde ik diepe dalen in mijn leven. Mijn geloof was er niet; hoe kon ik geloven terwijl ik zo diep in de put zat? Ik had alleen maar waarom-vragen in mij en begreep niets van God. Later probeerde ik herinneringen weg te stoppen door altijd bezig te zijn, met werk en het zorgen voor anderen. Ik had geleerd dat de ander belangrijk was, ik niet. Mijn zelfbeeld was altijd uiterst negatief.
Tijdens de eerste lockdown van corona belandde ik in een heftige crisis. Steeds meer en heftiger kwamen de herinneringen naar boven, ik kreeg nachtmerries en kon niet meer functioneren. Het geheim dat ik zo lang bewaard had kwam naar buiten, en ik stortte in. De PTSS brak in volle hevigheid uit en ik kwam erachter hoeveel schade er was aangericht. Langzamerhand kwamen er verklaringen voor dingen waar ik last van had, zoals mijn onzekerheid.
Het duurde lang voordat ik mezelf weer staande kon houden en er EMDR gestart kon worden. Dat hielp bij mij goed voor de nachtmerries en herbelevingen. Toch bleef ik somber en last houden van depressieve klachten. Met mijn verstand wist ik dat ook mijn leven waarde heeft en dat ik er mag zijn, maar diep vanbinnen voelde ik dat nog steeds niet. Dit komt nooit meer goed, dacht ik, hier moet ik mee leren leven.
Totdat we hier in therapie gericht mee aan het werk gingen. Op een dag, in een intens therapiegesprek, veranderde mijn negatieve zelfbeeld. Er gebeurde iets in mij — ik voelde het. Het was ook een zichtbare verandering. Op dat moment, ik zal het nooit vergeten, heeft God mij bevrijd en een zware last van mij afgenomen.
Sindsdien weet en voel ik: ook ik mag er zijn en ik ben van waarde. Ik voel me letterlijk lichter, rijker en bevrijd. Gods licht schijnt dieper in mij en wordt niet meer tegengehouden door valse overtuigingen. Ik mag het op mijn beurt weer uitstralen en anderen hiermee bemoedigen.
Annelies van Rijswijk
Insta: lies.vertelt
