Het verhaal van Anneke Visser.
"Hij geneest de gebrokenen van hart, Hij verbindt hen in hun leed"
Psalm 147:3 (HSV)
Mijn verhaal gaat over een klein meisje dat zich diep in een donker hoekje verstopte
en uiteindelijk volledig in Gods licht mocht gaan staan.
In mijn jeugd ben ik seksueel misbruikt door mijn vader. Dat duurde van mijn vijfde tot
mijn dertiende levensjaar. Daarna stopte ik alles weg en wilde ik er niet meer aan
denken. Mijn leven bestond uit drinken, feesten, relaties, hard werken en vooral:
nergens bij stilstaan. Het misbruik verborg ik diep in mezelf.
Via mijn oma leerde ik de liefde van Jezus kennen. Mijn vader was niet gelovig en
mijn moeder deed weinig meer met het geloof. Toch herinner ik me dat ik als kind
bad en daar rust en troost in vond. Hoe meer ik het misbruik wegstopte, hoe verder
ook mijn geloof naar de achtergrond verdween. De duisternis kreeg steeds meer grip
op mijn leven. Als er al een God bestond, dacht ik, dan was het zeker niet de God die
ik als kind had leren kennen. Bitterheid vulde mijn hart, al bleef er ergens diep
vanbinnen altijd een sprankje hoop bestaan. Hoop dat mijn leven zich ten goede zou
gaan keren.
Die zorgvuldig opgebouwde muur stortte in toen mijn vader overleed en drie
maanden later mijn kind werd geboren. Tijdens de bevalling werden oude
herinneringen en gevoelens aangeraakt. Wat ik jarenlang had verborgen, kwam met
volle kracht terug. Ik wilde vluchten en bereikte een punt waarop ik niet meer wilde
leven. Dat werd het begin van een jarenlang proces van verwerking, ondersteund
door verschillende therapieën.
Toen ik dertig jaar was, vond ik God opnieuw. Helaas belandde ik in een relatie
waarin opnieuw sprake was van misbruik. Omdat ik God juist in die periode, binnen
die kerk, had teruggevonden, raakte mijn beeld van Hem verstrengeld met die relatie.
Toen de relatie eindigde, keerde ik ook God weer de rug toe. Ik leefde verder, maar
voelde me vaak leeg en eenzaam.
Pas acht jaar geleden vond ik als verloren schaap definitief de weg terug naar mijn
Herder. Een goede vriend nodigde mij uit om mee naar de kerk te gaan, en daar brak
er iets open in mijn hart. God doorgrondde mij en begon aan een diep herstelproces.
Dat was niet eenvoudig. Angst, schuld en schaamte beheerste mijn leven en ik kon
nauwelijks geloven dat Hij werkelijk van mij hield. Als kind had ik immers geleerd dat
ik niets waard was. Hoe zou God dan anders naar mij kunnen kijken?
In die jaren bracht ik veel tijd door in de natuur, in Zijn schepping. Daar vond ik rust in
het vroege ochtendlicht, in de stilte en in het besef dat ik er mocht zijn. Langzaam
leerde ik dat mijn bestaan op zichzelf al waarde heeft. Ik ben er, en daarom ben ik
het waard om te leven.
De afgelopen jaren heb ik Gods diepe liefde steeds meer mogen ervaren. Terwijl ik
dit schrijf, raakt dat me opnieuw. Hij heeft mij uit een diepe, donkere put getrokken.
Telkens wanneer ik bijna boven was, liet ik mezelf weer terugvallen, omdat ik niet
wist hoe ik in Zijn licht moest leven. De duisternis was vertrouwd; daarin wist ik de
weg. Maar God gaf niet op. Stap voor stap gaf Hij mij de kracht om in Zijn licht te
gaan staan en daar ook te blijven.
Een jaar geleden legde God het verlangen op mijn hart om een wandelgroep te
starten voor vrouwen die seksueel misbruik hebben meegemaakt. Daarna volgde
veel strijd en twijfel. Ik wilde graag beginnen, maar vroeg me af: wie ben ik om dit te
doen? Ik vertrouwde mezelf nog onvoldoende.
In april van dit jaar ben ik, met Gods zegen, daadwerkelijk gestart. Vanaf dat moment
leek alles op zijn plaats te vallen. Inmiddels begeleid ik wandelgroepen en mag ik
vrouwen ondersteunen op hun weg naar herstel. Samen zetten we stap voor stap
stappen richting Zijn licht.
Wat een genade en wat een zegen!
Waar mensen samen dragen, wordt hoop zichtbaar.
